Kloosterweekend
Van 21 tot 23 november 2008 hielden 15 jongeren uit de Amsterdamse Studentenekklesia een retraite in de Emmauspriorij te Maarssen. Een paar reacties:
'Veertien leeftijdsgenoten - bij aanvang relatieve onbekenden van elkaar - twee dagen in een landhuis nabij een klooster, elf zusters die een inkijkje gaven in hun huis en leven, een halve zaterdag in stilte, mooie en hilarische groepsgesprekken, een stevige wandeling door de sneeuw, indrukwekkende gesprekken onder vier ogen, dit alles binnen het ritme van de getijdengebeden. Waar ik zeker een bijzondere herinnering aan zal bewaren, is het resultaat van bovenstaande ingrediënten: een sfeer van rust, van openheid en vertrouwen, en bovenal van vriendschap.'
'Een tas om m'n schouder, een tas in mijn hand, laptop, boeken, kleding. Het miezert en de oprijlaan naar het klooster is lang. Als ik dan eindelijk voor het gastverblijf op het terrein uitkom, kan ik niet anders dan even stilstaan. Luiken naast de ramen waaruit een zacht, goudgeel licht schijnt, een ouderwetse trekbel naast de zware deur, in de donkere verte moet de Vecht stromen en boven het middeleeuws aandoende koetshuis straalt de bijna volle maan. De schoonheid van het sprookjesdecor waar ik in terecht ben gekomen doet mij de adem stokken in mijn keel. - Even. - Snel worstel ik met mijn tassen om met mijn vrije hand mijn telefoon uit mijn jaszak te vissen. Ik móet de nieuwsgierige achterblijvers Janneke, Lisa, Rik, Erik en Marian even laten weten dat het hier niet anders dan geweldig kan worden. Het is koud, ik kan het toestel niet vinden en met een zachte ‘shit realiseer ik me ineens dat ik dat ding thuis heb laten liggen om een weekend stilte te ervaren. Wie kan ik deelgenoot maken van mijn uitzicht als ik mijn telefoon niet bij me heb? Ik besluit het bij gebrek aan toehoorders mijzelf te vertellen. "Het is hier heel mooi," fluister ik. Ik heb mezelf in tijden niet zo goed verstaan.'
'Van het energieke en bruisende Amsterdam naar de prikkelloze omgeving van de Priorij Emmaus. Eigenlijk begreep ik nooit echt waarom mensen het klooster in wilden. Ik houd juist zo van dynamiek met anderen en de creatieve verrassingen op elke hoek van de straat. De keerzijde hiervan is misschien dat ik steeds opnieuw word afgeleid van waar het werkelijk om gaat. Dat ik zo druk ben dat ik vergeet naar mezelf te luisteren. In het klooster vond ik rust in stilte en meditatie, belandde ik in een verdiepende spiraal met vragen aan mezelf en nam ik zelfs wat van die rust mee naar huis. Minder willen is eigenlijk meer.'
'Voor mij waren de getijdengebeden met hun rustige wisselzangen een hoogtepunt en daarnaast de erg leuke groep mensen met wie we diepgaande, persoonlijke, eerlijke discussies hadden en met wie we ook in stilte konden gaan. Ik vond het heel indrukwekkend.'
'"Slaat uw vijand neer in naam van de Heer." Gewijde agressie in de psalmen die we in meditatie met de zusters zongen. Wat was er gebeurd met de God van liefde? Moest ik dit echt zingen? Zuster Mirjam legde uit: "Boosheid is menselijk. Een psalm is een gebed, een verwoording van menselijke worstelingen. Deze psalm werd tweeduizend jaar geleden geschreven door iemand, zwaar onderdrukt door de vijand, dag en nacht naar het leven gestaan, de vergeving voorbij, wanhopig de lieve Heer smekend zijn toorn over de vijand te doen gaan." Maar waarom deze psalm nu hier zingen? Omdat de zusters een tandwieltje zijn in de wereldwijde cyclus van kloosterlingen die vespers zingen, ter meditatie, om hun (diepgaande maar ook alledaagse) emoties te verwerken. Waaronder boosheid. Ik zing mee.'
'Veertien leeftijdsgenoten - bij aanvang relatieve onbekenden van elkaar - twee dagen in een landhuis nabij een klooster, elf zusters die een inkijkje gaven in hun huis en leven, een halve zaterdag in stilte, mooie en hilarische groepsgesprekken, een stevige wandeling door de sneeuw, indrukwekkende gesprekken onder vier ogen, dit alles binnen het ritme van de getijdengebeden. Waar ik zeker een bijzondere herinnering aan zal bewaren, is het resultaat van bovenstaande ingrediënten: een sfeer van rust, van openheid en vertrouwen, en bovenal van vriendschap.'
'Een tas om m'n schouder, een tas in mijn hand, laptop, boeken, kleding. Het miezert en de oprijlaan naar het klooster is lang. Als ik dan eindelijk voor het gastverblijf op het terrein uitkom, kan ik niet anders dan even stilstaan. Luiken naast de ramen waaruit een zacht, goudgeel licht schijnt, een ouderwetse trekbel naast de zware deur, in de donkere verte moet de Vecht stromen en boven het middeleeuws aandoende koetshuis straalt de bijna volle maan. De schoonheid van het sprookjesdecor waar ik in terecht ben gekomen doet mij de adem stokken in mijn keel. - Even. - Snel worstel ik met mijn tassen om met mijn vrije hand mijn telefoon uit mijn jaszak te vissen. Ik móet de nieuwsgierige achterblijvers Janneke, Lisa, Rik, Erik en Marian even laten weten dat het hier niet anders dan geweldig kan worden. Het is koud, ik kan het toestel niet vinden en met een zachte ‘shit realiseer ik me ineens dat ik dat ding thuis heb laten liggen om een weekend stilte te ervaren. Wie kan ik deelgenoot maken van mijn uitzicht als ik mijn telefoon niet bij me heb? Ik besluit het bij gebrek aan toehoorders mijzelf te vertellen. "Het is hier heel mooi," fluister ik. Ik heb mezelf in tijden niet zo goed verstaan.'
'Van het energieke en bruisende Amsterdam naar de prikkelloze omgeving van de Priorij Emmaus. Eigenlijk begreep ik nooit echt waarom mensen het klooster in wilden. Ik houd juist zo van dynamiek met anderen en de creatieve verrassingen op elke hoek van de straat. De keerzijde hiervan is misschien dat ik steeds opnieuw word afgeleid van waar het werkelijk om gaat. Dat ik zo druk ben dat ik vergeet naar mezelf te luisteren. In het klooster vond ik rust in stilte en meditatie, belandde ik in een verdiepende spiraal met vragen aan mezelf en nam ik zelfs wat van die rust mee naar huis. Minder willen is eigenlijk meer.'
'Voor mij waren de getijdengebeden met hun rustige wisselzangen een hoogtepunt en daarnaast de erg leuke groep mensen met wie we diepgaande, persoonlijke, eerlijke discussies hadden en met wie we ook in stilte konden gaan. Ik vond het heel indrukwekkend.'
'"Slaat uw vijand neer in naam van de Heer." Gewijde agressie in de psalmen die we in meditatie met de zusters zongen. Wat was er gebeurd met de God van liefde? Moest ik dit echt zingen? Zuster Mirjam legde uit: "Boosheid is menselijk. Een psalm is een gebed, een verwoording van menselijke worstelingen. Deze psalm werd tweeduizend jaar geleden geschreven door iemand, zwaar onderdrukt door de vijand, dag en nacht naar het leven gestaan, de vergeving voorbij, wanhopig de lieve Heer smekend zijn toorn over de vijand te doen gaan." Maar waarom deze psalm nu hier zingen? Omdat de zusters een tandwieltje zijn in de wereldwijde cyclus van kloosterlingen die vespers zingen, ter meditatie, om hun (diepgaande maar ook alledaagse) emoties te verwerken. Waaronder boosheid. Ik zing mee.'
